دلم هوای زیارت کرده...ازقم و مشهد گرفته تا همین شاه عبدالعظیم ... شاید بیشتر از هر کجای دیگه جمکران و بعد حرم امام رضا باشه... بر منتظران این خبر خوش برسانید کامشب شب قدر است همه قدر بدانید با نور نوشتند به پیشانی خورشیـد ماهی که جهان منتظـ

بیستمین روز اردیبهشت اومده و روزهای بهاری دارن یکی یکی میان و میرن و تموم میشن... استرس های حضور عمو و این فضای انتخاباتی مذخرف که لحظه به لحظه تب و تابش هم بیشتر میشه داره منو از پا در میاره... می دونم دیوانه ام ! دیوانه ام که نگرانم و استرسی میشم..

این روزا نه فقط روزهای هفته رو گم کردم که انگار خودمم گم کردم... حالِ دلم خوش نیست... نمیدونم چی شدم که این غمِ عجیب اومده سراغم و گلوم پر از بغض و چشم هام خیس اشک شدن و قلبم تیر می کشد و می سوزه... خدایا یه دفعه چی شد که دلم شکست و بغضم ترکید و حالم خراب شد؟ خوب بودم ولی الان خوب نیستم...درست هم نت...

بعد از ظهری فیلم Heidi محصول مشترک سویس و آلمان که سال 2015 ساخته شده بود رو دیدم. عالی بود . ساده و دلنشین و پر از رنگ و طبیعت زیبا و حسِ خوبِ زندگی ... و چه بازیگرای خوبی... یه هایدی ناز و تو دل برو، که داستان هایدی رو برای من دوست داشتنی کرد. حالا

اردیبهشت رسید و 4 روزش هم گذشت...عمو هم بعد از 17 سال آمدند و فعلا مهمان ماست... بله الان روزهایی رو دارم سپری میکنم که سه سال ازش میترسیدم و همش خدا خدا میکردم که تا درست شدن اوضاع من و بابا نرسه ولی رسید! این روزا دو تا آدمی رو می بینم که به گفته

فیلم Me Before You رو دیدم... پارسال اولین و تنها رمانی که خوندم کتاب من پیش از تو، نوشته جوجو مویز بود که از پرفروش ترین های نیویورک تایمز هم هست. کتاب فوق العاده ای بود وقتی فصل اول و دوم رو که خوندمپ دیگه نمی تونستم بزارمش زمین و کمتر از دو روز تم

سکوت شب و صدای بارون...بوی خاک و هوای دل انگیز اردیبهشت... ببار باران و غم هایم را ببر با خود ببر با خود همه ی دل نگرانی ها و پریشانی ها و افسوس های دیروز و امروزم را ببار و پاک کن غبار نا امیدی ها و یاس های پوچ و خستگی های مفرطم را ببار باران.

بعدازظهر با امیلی فیلم زیبای Mr. Skeffington 1944 با بازی Bette Davis رو دیدم. عالی بود. جز اون دسته از فیلم هایی که حتما دوباره می بینمشون! خلاصه داستان : “فنی ترلیسِ” محبوب و زیبا مجبور می شود برای نجات برادرش “تریپی” از اختلاص و دستگیری، با ب

بارون داره تند تند میباره و بوی خاک و صدای بارون شبِ دل انگیزی رو ساخته.... خدا رو هزاران هزار مرتبه شکر به خاطر بارش باران رحمت و این هوای پر طراوت اردیبهشتی.... والهی که همه جا پر باشه از امنیت و دل ها آروم آروم باشه و از بلا دور .... پ ن : چند

La La Land رو دیدم و می تونم دوباره هم ببینم... Emma Stone و Ryan Gosling فوق العاده بودند... از نیمه ی دوم فیلم کاملا مسحور شده بودم و همه چیز فوق العاده بود. بازی ها ، موسیقی، طراحی صحنه و لباس ... همه چیز عالی بود. لا لا لند سکانس ها و صحنه های

هجدهمین روز فروردین 96 هم تا چند ساعت دیگه تموم میشه و ده روز دیگه عمو میاد... از روزی که فهمیدم اومدن عمو حتمی هست روزا با ترس و نگرانی سپری شدن... بد تر از همه عذاب وجدانی هست که دارم... سهم من از این اتفاقات و ضررها کم نبوده ... کاری هم نتونستم انجام بدم... حالا شمارش معکوس شروع شده ... بزرگترین

+ آن تایم باش!+ غیبت از آدمهای دیگر ممنوع!+ هر روز صبح ساعت شش بیدار شو.+ هفته ای یک کتاب بخون.+ جاهای قشنگ شهر رو پیدا کن.+ هر روز چندتا لغت زبان حفظ کن و کلمه های قبلی رو مرور کن.+ حداقل ماهی یک فیلم به زبان انگلیسی تماشا کن.+ در مصرف آب صرفه جویی کن.+ روزی هشت لیوان آب بخور.+ صبح ها توی خونه حرک

نرم نرمک می رسد اینک بهار خوش به حال روزگار.... ساعت های پایانی سال 95 ... سالی که پر امید شروع شد، با رویاهای رنگی و زنده که نوید سالی پر بار رو می داد ولی هرچی روزها جلو رفت و ماه ها یکی پس از دیگری سپری شدند... امید و رویاهای 95 پوچ شدند و....تمام!

یه هفته ی پر نوسان رو سپری کردم... نزدیک دو ماه برای بستن قرارداد کار جدید که از طرف یکی از دوستان بهم پیشنهاد شده دارم میرم و میام ... با وجودی که شدیدا به این کار احتیاج دارم ولی حاضر هم نیستم با رقم پایین قرار داد ببندم... به خصوص اینکه باید خرابکاری ادمای دیگه رو توی فرصت کوتاه 4 ماه جمع کنم! گی...

خب مثل اینکه قسمتم نبود کار جدید... حتما خیری بوده که من نمیدونم... گاهی دوست داشتن و خواستن ما تنها کافی نیست... خدایا ازت ممنونم به خاطر این پیشنهاد کاری و حس خوبی که بابتش داشتم و امیدی که در دلم جوانه زد... حالا هم که نشد بازم شکر...

وقتی یه جمله ، یه عکس نوشته به بهترین طریق ممکن حال و احوالِ دل رو بیان میکنه....

امروز اولین روز از آخرین ماه سالِ 95 هست و من هنوز گیج و منگم... سالِ 95 سالی نبود که فکرشو میکردم ... ماه های پایانی سالِ 94 برام عالی بود... شلوغ پلوغ و پر از کار و موفقیت ... توی کارم پیشرفت می کردم و هر روز خبر های خوب به آقای پدر می دادم... انگار دوباره به زندگی بر گشته بودم... سالِ 94 پایان فو...

جزئیات اتفاقات هفته ی پیش رو اومدم بنویسم ولی در نیمه ی نوشتن پشیمون شدم... دستم به نوشتن نرفت دیگه... تا اونجاییکه همه چیز عالی پیش رفت راحت نوشتم ولی درست از همون جایی که همه چیز بهم ریخت و نشد که بشه برام سخت شد... حالم دوباره بد شد...خدایا شکرت من راضیم به رضای تو ... حتما خیری هست که من نمیدونم...